Legolas

GotLink.pl Wigilia
Blog
orange bramka
Pamietnik
Boże Narodzenie

korzenie i gałęzie! Wiele spo¶ród tych drzew było moimi przyjaciółmi, znałem je od orzeszka, od nasienia. Wiele z nich mówiło swoim własnym głosem, dzi¶ na zawsze umilkłym. Pustkowia, poręby najeżone pniakami i zarosłe cierniem szerz± się tam, gdzie ongi ¶piewał zielony las. Za długo się leniłem. Dopu¶ciłem do szkód. Trzeba

może tam s±, bo tak my¶lę, że ten wasz kraj pewnie by się im spodobał. Szczególnie jednak dopytywał się o wszystko, co dotyczyło Gandalfa, a poza tym o sprawki Sarumana. Hobbici szczerze żałowali, że niewiele o tym wiedzieli, tyle tylko, ile im Sam powtórzył z przemowy Gandalfa na naradzie u Elronda.

wiedzieć: stracili¶my żony. - To strasznie smutne! - powiedział Pippin. - Wszystkie wymarły? - Wymrzeć nie wymarły - odparł Drzewiec. - Nie mówiłem przecież, że umarły. Powiedziałem: stracili¶my żony. Zginęły nam i nie możemy ich odnaleĽć. - Westchn±ł. - My¶lałem, że wszystkie inne plemiona wiedz± o tym. W¶ród elfów i ludzi w

moje tajemnice. Ten niegodziwiec i jego sługi pustosz± las. Na skrajach r±bi± drzewa, dobre, zdrowe drzewa. Niektóre zostawiaj± zwalone, żeby gniły na miejscu, po prostu ze zwykłej orkowej zło¶liwo¶ci. Ale większo¶ć pni zabieraj± ze sob±, żeby nimi podsycać ognie Orthanku. Znad Isengardu stale teraz wzbijaj± się dymy. Przeklęte niech będ± jego

coraz bardziej skracali¶my te wyprawy. Dzi¶ po naszych żonach zostało nam tylko już wspomnienie, brody wyrosły nam długie i siwe. Elfy ułożyły wiele pie¶ni o entach poszukuj±cych swoich żon i niektóre z tych pie¶ni ludzie przetłumaczyli na swój język. My ¶piewaj±c nie dobieramy słów, wystarczaj± nam piękne imiona, które ongi

inni - że na południe. Lecz szukali¶my wszędzie na próżno. Wielki był nasz żal, lecz puszcza wzywała i wrócili¶my do niej. Przez wiele lat wychodzili¶my z lasów, wci±ż na nowo podejmowali¶my poszukiwania, wędrowali¶my daleko, we wszystkie strony, wywołuj±c piękne imiona naszych żon. Czas płyn±ł, coraz rzadziej wychylali¶my się poza las,

wpadał w słowo, a Drzewiec też często przerywał mówi±cemu prosz±c, żeby wrócili do jakiego¶ wcze¶niejszego momentu lub skoczył naprzód i z góry wyja¶nił dalszy bieg sprawy. Jednakże o Pier¶cieniu nie wspomnieli i nie tłumaczyli ani dlaczego opu¶cili kraj, ani dok±d zmierzali. Drzewiec zreszt± nie pytał o to wcale. Żywo się wszystkim,